Al zo lang Sas bestaat (nu ruim zeven jaar dus). Heeft ze "last" van fixaties. Of nou ja last, zij niet en wij een beetje. Als baby kon ze, zodra ze iets vast kon houden, wel een uur met een haar zitten de priegelen. Als peuter een fixatie voor deuren. En dan niet het weglopen wat we kennen van peuterpuber Hessel en andere minimensjes, nee open en dicht en open en dicht en open en dicht en open en dicht. Een paar maanden fixatie voor telefoons (en dan echt wel flitsende). De reclamefolders werden sneaky in de papierbak gemikt anders mochten papa en mama hun zondagmiddag besteden aan het uitknippen van telefoons. Nu is het wat anders, deurbellen. Waarschijnlijk heeft heel onze wijk zo ongeveer dezelfde bel, maar elk afwijkend exemplaar ontsnapt niet aan de blik van Saskia. Gisteren in het sjieke Arnhem noord kon ze haar hart natuurlijk ophalen. Nu heeft mevrouw het in haar hoofd dat ook huize Thoonen voorzien moet van een andere bel.
Vanmiddag doen we dus geen K3, maar googlelen we deurbeslag. Ook leuk.
1 opmerking:
Jonas heeft dat ook gehad, het begon in de wachtzaal van het centrum voor ontwikkelingsstoornissen, daar stond zo'n tuinspeelhuisje voor kinderen, en het enige dat hij deed was die deur open doen, naar binnen gaan, weer deur open doen, naar buiten gaan, vanaf dan is hij dat thuis ook beginnen doen, een hele dag speelde hij met de deur, toen hij kon praten, begon hij ook nog eens 'aan te bellen' met 'riiiing' te zeggen en dan zei hij 'kom maar binnen' later begon hij met onze gsm te spelen, alle dagen ' hallo' en dan een hele uitleg in zijn taaltje.
Wij wisten toen nog niet dat hij autistisch was. Mar alles wat je schrijft is zo herkenbaar, zoals nu met al die deurbellen dat je zei, dat heeft Jonas niet, maar wel weer met brievenbussen, hij is hier gefixeerd om de post er altijd uit te halen, als wij dan op straat lopen, en hij ziet iets in een brievenbus steken, wil hij dat er natuurlijk ook uithalen....
Een reactie posten