Toen Saskia klein was, was een plaatje van een dennenboom, pony of konijn al genoeg om verzekerd te zijn van gehoest, geproest en gesnotter. Jammer, erg jammer want Saskia is gek op dieren in alle soorten en maten. Oprechte liefde met pony Nikita en een appeltje in de wei en met overdadige liefde de armen stevig om grote Flannan (gelukkig zijn ome William en tante Jolande diertechnisch bijzonder goed voorzien). Waar Hessel een gezonde angst ontwikkeld voor veel dingen op vier poten (zeg nou zelf als je maar 1 meter hoog bent zijn eigenlijk alle honden wel grote honden) heeft Sas van kleins af aan alleen maar liefde. Nu blijkt uit veel onderzoeken ook wel dat heel veel dingen die Saskia met andere mensen maar ingewikkeld vindt, met dieren gemakkelijk gaan. En waar Sas in veel gevallen anders is dan een soort van "standaard' autistisch kind, in dit geval klopt het helemaal. Het is dan ook heel fijn om te zien dat nu Snoettie groter wordt ze niet meer hoest en proest, zelfs niet als ze gezellig bij hond of kat in de mand gaat liggen. Het wachten was dan ook op de grote vraag. Of nou ja vraag, het blijft natuurlijk wel Saskia. "Mama jij moet een hond voor mij gaan kopen?" Nu vinden wij dat, jammer voor Saskia, om heel veel redenen geen goed plan. Feit blijft wel dat Sas gek is op dieren.
En daar dient zich de onvolprezen oppas aan. Oppas moet nodig een paar daagjes naar de sneeuw en raad eens wie er "eindelijk een huisdier mag verzorgen" Jawel onze Sas. Nu komen de twee konijnen want daar gaat het over pas rond Carnaval, maar Sas is er al druk mee. En wij met haar. De ideale oplossing een parttime konijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten