De Sint is vertrokken.

Heel lang (nou ja lang, een jaartje of vijfendertig toch) geleden. Kerstavond. Een oma, een papa, een jongetje en een meisje in de kerk. Herdertjesmis. Ademloos tegen de bontjas van oma (dat kon toen nog wel en meisje wist niet beter) luisteren naar meneer Pastoor, de verhalen, genieten van de kerstlichtjes, de stal en de liedjes. Thuiskomen bij mama in een versierd huis, een feestelijk gedekte tafel en warme chocolademelk. Warmte en geborgenheid in alle opzichten. 

Dat gevoel hopen we uk en ukkie gisteren te hebben meegegeven. Ze krijgen geen Katholieke opvoeding, ukkie had zelfs nog nooit een kerk van binnen gezien, maar toch. Hun geloof in de Sint is net zo onbreekbaar als welk ander geloof dan ook. Ingeklemd tussen mama (zonder bontjas) en papa, lampionnetjes in de hand in de grote kerk in Driel. En jawel, daar kwammie. Het vreugd en leed a.k.a. het rouw en trouwkoor zong uit volle borst "Sinterklaahaasje kom maar binnen met je knecht." Weer eens heel wat anders. En met zijn complete pietengevolg betrad de bisschop de kerk. Een warm welkom door meneer Pastoor, toespraken en nog meer liedjes. En toen naar buiten. Aardedonker, Sint op Amerigo (hij wel) en wij te voet door het dorp met alle lichtjes. Bij gebrek aan bontjas zijn uk en ukkie gelukkig in complete ski outfits gehesen. Romantiek is leuk, maar we blijven praktisch.

Aan de Rijnoever een laatste knuffel, een laatste high five en daar ging hij. Witte zakdoeken en tranen (ja echt waar) en verdwijnende lichtjes in het donker. Hij is weg. Dag lieve lieve Sinterklaas, tot volgend jaar.