Jaaaaaaaaaaah, na maanden gespannen afwachten is hij gekomen. Sinterklaas. Voor veel kinderen een tijd van gespannen afwachting, voor Saskia een ware slijtageslag. Ze geniet er super van, maar het is wel een beetje veel. We zijn er maar druk mee. Broertje is in deze dagen een grote plaag terwijl ze eigenlijk weinig ruzie maken. Slapen valt al helemaal niet mee en het is vaak tien uur voordat de ogen dichtvallen.Toch willen we er zoveel mogelijk samen van genieten. Deze fase van blind vertrouwen in Sinterklaas duurt maar zo kort. Dus de stoute schoenen (nou ja gisteren laarzen en regenjassen) aan en naar de intocht. Niet in onze eigen stad, maar lekker kleinschalig naar Elst. Niet vooraan bij het gemeentehuis, maar ergens in de luwte halverwege de route. Jammer genoeg voor Saskia werd ook deze Sint begeleid door de harmonie. Dus wegkruipen bij mama en vingers in de oren want ja, teveel lawaai. Maar daar wassie dan. Saskia veilig op mama's rug en met stralende ogen, maar ook wel erg bang.
Samen achter de stoet aan. (jij bent mijn paard hè mama?, niet zo dichtbij hè mama?) Dan snel ergens achteraf een plekje zoeken om naar Sint en Piet te kijken. En daar achter ons zagen we hoe Amerigo mocht uitstappen. Veel beter dan Sinterklaas. Wij erop af. En Saskia geniet, ze aait over zijn snuit en hij stopt zijn neus in haar nek. Ware liefde. Gelukkig heeft mama één hele paardrijles gehad en vindt ze het ook leuk. Nog even op afstand naar Sinterklaas zwaaien en snel naar huis. Op de terugweg zien we een pietenveer. En Saskia zit met natte haren en rode wangen met haar schat achter in de auto. Het mooiste meiske van de hele wereld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten