Zo trots.

Saskia houdt niet van medicijnen. Op zich prima, maar totale medicijnweigering is op z'n zachts gezegd niet handig. We blogden al eerder over haar weigering en het vinden van een goede oplossing.

Afgelopen zomer zijn papa en mama getraind door de orthopedagoge en maandag begon het feest op school. Met kriebels over de goede afloop zetten we Saskia in de bus. En tataaaaaaaaaaaa, na bijna twee uur achter (ehh of voor) haar medicijntje te hebben gezeten belt Saskia zelf. Ze heeft een fijngemalen verappelmoest pilletje op. Ze loopt over van trots en wij ook. Volgens de orthopedagoge heeft ze de hele truckendoos open gegooid (Ik heb geen hoofdpijn, mijn mama wordt boos op jou, jij bent stom en meer). Dat moet natuurlijk ook wel als je er bijna twee uur over doet.

's Middags na de boterham was het tijd voor pilletje nummer twee. En binnen ÉÉN minuut zonder problemen naar binnen. We zijn op de goede weg. Zou er ruim twee jaar na de diagnose dan eindelijk een beetje medicijn naar binnen komen?

's Avonds thuis zegt Saskia er niet veel over, wel dat ze een leuke dag had gehad en vraagt bevestiging of we echt wel trots zijn. Natuurlijk zijn we dat en dat verdient wel een beloning. Een half uurtje langer opblijven en exclusieve papa en mama aandacht. Heerlijk dat ze zich zo goed voelt over zichzelf.

Voor de orthopedagoge nog wel...... "mama, morgen ga ik met Morgan trouwen en Leonie mag lekker niet op het trouwfeest komen!"