Niet zorgen is ook zorgen.

Het besluit om je meisje af en toe uit logeren te sturen neem je niet zomaar. Het voelt als nederlaag om toe te geven dat je er als ouders niet altijd in slaagt haar te bieden wat ze nodig heeft. 

Het voelt ook als nederlaag dat wij niet in staat zijn haar te helpen in haar onmacht om de wereld te begrijpen. Wij zien een boos, bang, driftig, agressief, maar vooral heel lief, mooi en verdrietig meisje. We willen naast haar staan en haar helpen om Saskialand en de grote mensen wereld dichter bij elkaar te brengen. Dat lukt soms, dat zijn de geluksmomenten, maar meestal niet. De energie die het kost om als ouder niet mee te gaan naar Saskialand, maar om naast haar te blijven staan is enorm. Te enorm.  Dat merk je doordat haar woede soms jouw woede wordt. Dat moet niet en het helpt ook niet. 

Kortom, een weekendje geen Saskia is niet, "even lekker relaxen en bijtanken", maar een noodzaak om als gezin op de been te blijven. Om naast haar te kunnen blijven staan als ze de weg tussen Saskialand en de grote mensen wereld weer eens kwijt is. 

De politici die nu over elkaar heen rollen om ons te verzekeren dat de nieuwe jeugdwet zo fijn is omdat we dan weer zelf mogen zorgen willen we één (nou ja wel meer, maar voor nu beperken we ons tot één) ding meegeven: besluiten om soms even niet zelf te zorgen is ook zelf zorgen voor je kind.