Na heel veel maanden een nieuw blogje. Zijn we terug in de lucht? Geen idee, misschien. We zijn in elk geval onrustig. Zo onrustig dat de onrust niet langer in 140 tekens te vatten is. Onrustig door alle veranderingen in regeltjesland. Passend onderwijs, eigen kracht, gezinsregisseurs, wijkteams, WMO, jeugdzorg, jeugdggz etc. Het lijkt wel of alles opeens helemaal anders moet. Bezuinigingsdrang wordt verkocht als idealisme.
Politici zonder al te veel kennis van zaken roepen dat ouders positiever moeten opvoeden en kinderen moeten gaan voetballen. En bij alle wijzigingen zien we nergens het kind centraal staan. Zelfs een niet nader te noemen sociaal democratisch partijleider, zelf vader van een kind met beperking en ouders die werkzaam zijn in de zorg, roept op social media dat de wijkverpleegkundige de baas wordt. Kortom, wij beroepen ons niet op enige inhoudelijke kennis van de dossiers, maar wij zijn niet de enige. En daarom onrust.
Onrust hoort bij verandering, dat is waar. En ook niet erg, als het vertrouwen in de goede afloop er zou zijn. Maar iedere ouder met enige ervaring in zorgland ziet dat deze "over de schutting" tactiek van Den Haag zal gaan leiden tot paniekvoetbal bij gemeenten. Wordt er in ieder geval nog ergens gevoetbald.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten