En ja, toen was het voordeel van de twijfel dus weg.Wat eraan vooraf ging........
Ruim zes jaar geleden werden we papa en mama van een prachtig meisje. Sinds die tijd niet langer alleen Paul en Esther, maar vooral papa en mama van. Niet verbazingwekkend dus dat je in de supermarkt begroet wordt. Heeeeeee, mama Saskia!! Een schoolvriendje van Saskia. Wel verbazingwekkend dat het jongetje al twee weken niet naar school gaat omdat het vervoer niet goed geregeld is. Hoe en waarom laten we in het midden, maar elk kind heeft recht op onderwijs.
Terug naar ons eigen prachtige meisje.
Vanmorgen, 07.15 uur staat onze chauffeur voor de deur. Dus op gemak haren in de krul of in Saskia's geval krullen, schoenen en jas aan. Hessel jas aan want ja, je zus moet natuurlijk uitgezwaaid.
Afijn, om half acht startklaar en voor de zekerheid maar even vragen: "Is Sas vanmiddag de laatste?" Nee, maar wel bijna. O, dus het wordt half vijf, kwart voor vijf. Ja, dat denk ik wel.
Prima, Esther hele dag druk en om vier uur bij gastouder Olga om zieke Hessel op te halen. Geen zorgen opa's en oma's beetje spugen verder niets aan de hand. Tuurlijk nog even "mamakoffietrinkehè" en om kwart over vier stipt staan we voor ons huis. Nog net op tijd om te zien hoe Saskia door de chauffeur doodleuk twee huizen verder afgezet wordt. Natuurlijk reageert meneer niet meer op ons getoeter, grrrrr.
Alle instanties kunnen nog zoveel handboeken maken, zoveel mooie brieven sturen, uiteindelijk blijft leerlingenvervoer mensenwerk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten